De Schorpioen

De Schorpioen staat bekend als één van de meest giftige diersoorten.Toch zijn van de vele honderden soorten slechts enkele tientallen giftig voor de mens en dan nog niet eens na 1 steek.Toch zijn heel veel mensen bang voor schorpioenen, wat vaak meer met het uiterlijk te maken heeft.Ze behoren immers tot de geleedpotige, net zoals spinnen, mijten, teken en hooiwagens.En ook daar zijn we nu eenmaal over het algemeen niet zo dol op.

Uiterlijke kenmerken

Net zoals spinnen hebben schorpioenen acht poten. Daarnaast hebben ze aan de voorkant nog twee grote grijpscharen en een staart met een stekel aan de achterkant. ( Zweepstaartschorpioenen en bastaardschorpioenen zijn geen echte schorpioenen, want zij missen de stekel aan de achterkant. )  Aan de onderkant zit een soort kamvormig orgaan, de pectines genoemd, waarmee hij de grond af kan speuren naar eventuele prooi of een partner.
Alle soorten zijn giftig, maar de meesten daarvan zijn niet gevaarlijk voor de mens.
Ze komen voor op eigenlijk alle continenten, behalve op antartica.

Levenswijze

Schorpioenen zijn nachtactief en komen daarom 's nachts pas tot leven. Voornamelijk voeden ze zich met spinnen en en insecten. Ze grijpen hun prooi met de scharen en scheuren ze hiermee aan stukken, geholpen dor de kaken aan de zijkant van de mond, de chelicerae. Daarna eten ze hun prooi op wat soms uren in beslag kan nemen. Zo veel mogelijk wordt het steken van een prooi voorkomen en gebruikt een schorpioen zijn stekel alleen als een prooi heftig tegen sparteld. Het kan namelijk wel tot 14 dagen duren voor de gifvoorraad weer is aangevuld. Schorpioenen zijn allemaal carnivoor (vleeseters) en ruimen heel veel insecten en spinnen op. In totaal zijn er zo'n 1000 soorten schorpioenen, die bijna allemaal leven in de tropen en in de woestijn. Kleinere soorten worden soms maar een jaar, maar grotere soorten zijn pas na 5 jaar volwassen.

Vijanden

De grootste vijanden van de schorpioen zijn spinnen, vogels, slangen, bavianen, stokstaartjes en hagedissen. Behalve de bavianen en de stokstaartjes zijn deze immuun voor het gif van de schorpioen. De stokstaartjes en bavianen verwijderen daarom ook altijd eerst de staart voordat ze de schorpioen opeten. De giftige steek van de schorpioen is in de meeste gevallen alleen zeer pijnlijk. Slechts enkele soorten zijn gevaarlijk voor de mens, vooral voor kleine kinderen en bejaarden. Deze soorten leven voornamelijk in de tropen en komen niet voor in Europa. Over het algemeen is het zo, dat hoe groter de scharen, hoe kleiner de staart en de gifstekel zijn. Dit is logisch, want met grotere scharen kan hij zijn prooi makkelijker vermorzelen en heeft daardoor dus minder gif nodig.

Voortplanting

De schorpioenen hebben een nogal vreemde manier van voortplanten. Als een mannetje een wijfje tegenkomt waar hij mee wil paren, maakt hij een dansje voor haar. Hij komt daarbij klapperend met zijn scharen op haar af. Als het vrouwtje hem dan goedgekeurd heeft komt hij op haar af en gaan ze met de koppen tegen elkaar staan en pakken ze de scharen van de ander vast. Samen maken ze dan ook een dansje. Het mannetje deponeert hierbij een zakje met sperma over de grond en trekt het vrouwtje er met haar geslachtsopening overheen en de bevruchting is voltooid. Snel gaat het mannetje er dan vandoor, het vrouwtje zou hem natuurlijk kunnen aanvallen en opeten, maar dit is zeldzaam. Het vrouwtje kan het sperma opslaan en op die manier meerdere malen jonkjes krijgen. Een schorpioen krijgt 8 tot soms wel meer dan 30 jongen. Zodra ze hoogzwanger is lijkt ze te ontploffen, haar schilden staan dan ver van elkaar af omdat de nimfen zich volledig in de moeder ontwikkelen. Als ze geboren worden, rijden ze de eerste tijd op de rug van de moeder mee, maar worden daar niet verzorgd en krijgen dus ook geen eten. Als ze voor het eerst vervellen, gaan ze af en toe van de rug van hun moeder af, maar keren ook steeds weer terug. Na een week of 2 á 3 verlaten ze hun moeder voorgoed.